بسمه تعالی

ادامه در پست قبل...

آنگاه كه به فرا رسیدن مرگ، نشانه‏هاى بیمارى شدّت یابد و سوزشهاى دل دردمندت افزون شود، آن دم كه ناله سودى ندهد و شیون (مرگ را) دور نسازد. (جانستان) تنگ را سخت بكشد و گلو را بفشارد. گوش به فریاد ندهد و از دعا نهراسد. آوخ از بسیارى اندوه (و حسرت) بگاه سر رسید مهلت (و فرا رسیدن مرگ)! سپس او را بر تابوتى چوبین بر سر چهار دست ببرند و در گورش نهند و به خوابى دراز و قبرى تنگش بسپرند. توان و توانایى رفته، و رشته عمر گسیخته و مهرورزانش به دور افكنده، و مهربانانش از او گسسته، یاران نزدیكش نشوند و دیداركنندگان نزدش نیارامند و خانه‏اش نظمى نیابد. اثرى از او نماند و خبرى از وى باز نیاید. وارثانش صبحدم بشتابند و مرده ریگش را تقسیم كنند و نابودى (و هلاك) سر در پى او نهد و گناهان در برش گیرند. اگر كار خیرى كرده (و توشه‏اى) از پیش فرستاده نیك كرده است و اگر كار بد انجام داده فرجامى تباه دارد. چگونه پایدارى دنیا كسى را سود بخشد كه پایانه او مردن و دیدارگاهش گور است، و همین پند را بس.

بس است اى جابر با من بیا! ... با او رفتم تا به گورستان رسیدیم. آنگاه فرمود: اى خاك‏نشینان و اى آوارگان (شما رفتید و دیگران) خانه‏هاى (شما) را مسكن خود ساختند و میراثها را تقسیم كردند و همسرها را به زناشویى بردند. این است خبرى كه ما داریم، ... شما چه خبر دارید؟ ...

آنگاه دیرى مرا به حال خود گذاشت (و خاموش ماند) و سپس سر برداشت و فرمود: سوگند بدان كسى كه آسمان را افراشت تا بر فراز شد و زمین را گسترد تا پهناور گشت اگر به این گروه (مردگان) اجازه سخن داده شود بگویند: ما بهترین توشه را پرهیزگارى یافتیم. آنگاه فرمود: اى جابر اگر خواهى برگرد.

منبع:تحف العقول/187




برچسب ها :
میلاد حضرت علی(ع) ,  حضرت علی(ع) ,  متقین ,  امیر المؤمنین(ع) ,  حدیثی زیبا از حضرت علی(ع) ,  سیزدهم رجب , 

موضوع :
اهل بیت(علیهم السلام) ,